In the next few hours, we will be publishing translations of a few statements on Wednesday’s horrific events that have been written by anarchist and anti-authoritarian groups; in the midst of the tragedy, there is some concrete hope that us, the anarchists, are taking the events seriously enough, thinking and discussing them openly, at last. A vital first step. [- A translator for Occupied London]
Anarchy is struggle for life, not death
In December 2008, during the events that followed the assassination of Alexandros Grigoropoulos, the anarchist/ anti-authoritarian movement responded to the fascist pleas of the Mass Media for a return to “quiet, order and security” with the disarming slogan: “you talk about shop fronts, we talk about human lives”.
What dangerous hypocrisy makes some now talk about the non-existing fire extinguishers of the bank rather than the lives that were lost? What Orwellian twist of reality makes some talk about the tragic event as if it was some short-circuit?
Don’t we really understand that this hypocrisy is on par with the NATO murderers who spoke of “collateral damage”?
Don’t we really understand that the granted and obvious cynicism and thuggery of a mega-capitalist, who blackmailed his employees in being in the bank, does not redeem anyone for the dead?
Don’t we really understand that if you use the tactics of the beast you are fighting against, you become one with it?
If anarchists struggle for something, if there is something worth for people to struggle for, this is Life, Freedom and Dignity. For a world where death will no longer hold any authority…
At the demonstration of May 6th in the centre of Thessaloniki, which came as response to the call-out by the union of hospital workers of Thessaloniki and grassroots unions, many people – mostly anarchists and anti-authoritarians from the demonstration’s last block – shouted repeatedly: “these were murders, we hold no illusions, the State and Vgenopoulos murder workers”. Surely for many such thoughts will be soothing. But do they definitely comprehend the content and the extension of what they are wishing for?
We do not know what exactly happened at Marfin bank on the afternoon of 5/5/2010. What we do know is that at the moment when we heard of the tragic news none of our surrounding was in a position to categorically reject that it was what the attorneys of the Corporate Media had declared it to be. And this is tragic too.
Because if through our practice we do not make it evidently impossible (to us, first and foremost) that such an act would come from people active in the same political space with us then we have already paved the way for tragedies to take place (from murderous irresponsibility, warped nastiness or malice).
In a generalised revolt there are uncontrollable dead; it happened in Los Angeles, it happened in Argentina. No-one ever thought of charging an organised political current with these deaths.
The fact that the three murdered workers of Marfin bank are charged to anarchy certainly reveals some huge responsibilities. Who can ignore the tolerance to avant-guardist logics and the contempt for human life? No matter if you say that the experienced anarchists, all these years, have set alight so many banks and no-one ever was endangered. No matter if you say that it is Vgenopoulos’ fault because he forced the employees to stay in the bank, which had no fire protection etc.
You cannot shake off the responsibility.
If there are even some few people who define themselves as anarchists and get to the point of irresponsibility to torch buildings alight with people inside them, this irresponsibility has somehow been cultivated.
If, worse even, you have paved the way for the largest act of agent provocateurs in Greece post-WWII, then the long-term consequences exceed even the tragedy of the three murdered people.
And the answer is not that “the enemy of ruthless”. We know of both Piazza Fontana in Milan and Scala in Barcelona.
The answer is the emergent, dense opposition which is growing roots across social spaces, across the country – with persistence and toilsome labour; with camaraderie, mutuality and solidarity. the answer is the struggle for life, not death.
Panopticon publications/journal, The Foreigners’ Publications, Stasei Ekpiptontes Publications, Exarcheia Publications, Black Peper of the Evian Gulf, Nixtegersia Magazine
[The signing collectives in Greek: Εκδόσεις-περιοδικό Πανοπτικόν, Εκδόσεις των Ξένων, Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, Εκδόσεις Εξάρχεια, Μαύρο Πιπέρι του Ευβοϊκού, Περιοδικό Νυχτεγερσία]
14 Comments
I’m publishing the text in Greek here, because Athens IMC is very unstable these days.
Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
κείμενο για το τραγικό συμβάν στην Marfin που υπογράφουν εκδοτικά εγχειρήματα και συλλογικότητες
Τον Δεκέμβρη του 2008 κατά τη διάρκεια των γεγονότων που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ο αναρχικός-αντιεξουσιαστικός χώρος απάντησε στις φασιστικές εκκλήσεις των ΜΜΕ για επιστροφή σε «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» με το αφοπλιστικό σύνθημα «εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές».
Ποια επικίνδυνη υποκρισία κάνει τώρα ορισμένους να μιλάνε για τα ανύπαρκτα μέτρα πυροπροστασίας της τράπεζας και όχι για τις ζωές που χάθηκαν; Ποια οργουελική αντιστροφή της πραγματικότητας κάνει κάποιους να μιλούν για το τραγικό συμβάν σαν να επρόκειτο για βραχυκύκλωμα;
Δεν καταλαβαίνουμε άραγε ότι αυτή η υποκρισία είναι αντίστοιχη των νατοϊκών δολοφόνων που μιλούσαν για «παράπλευρες απώλειες»;
Δεν καταλαβαίνουμε άραγε ότι η δεδομένη και αυτονόητη κυνικότητα και κτηνωδία ενός μεγαλοκαπιταλιστή, που επέβαλε εκβιαστικά στους υπαλλήλους του να βρίσκονται μέσα στην τράπεζα, δεν εξιλεώνει κανέναν για τους νεκρούς;
Δεν καταλαβαίνουμε άραγε ότι αν χρησιμοποιείς τις τακτικές του κτήνους το οποίο αντιπαλεύεις έχεις γίνει ίδιος μ’ αυτό;
Αν για κάτι αγωνίζονται οι αναρχικοί, αν για κάτι αξίζει να αγωνιστούν οι άνθρωποι είναι για την Ζωή, την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια. Για έναν κόσμο όπου ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία…
Στη διαδήλωση της 6/5 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που ανταποκρίθηκε σε κάλεσμα της ένωσης νοσοκομειακών γιατρών θεσ/νίκης και πρωτοβάθμιων σωματείων, αρκετός κόσμος, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές από το τελευταίο μπλοκ, φώναξε επανειλημμένα: “ήταν δολοφονία, δεν έχουμε αυταπάτες, κράτος και Βγενόπουλος δολοφονούν εργάτες”. Σίγουρα μια τέτοια σκέψη για κάποιους είναι ανακουφιστική. Είναι όμως βέβαιο ότι αντιλαμβάνονται το περιεχόμενο και τις προεκτάσεις αυτού που εύχονται;
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη στη Marfin το μεσημέρι της 5/5/2010. Γνωρίζουμε όμως, ότι την ώρα που ακούσαμε τη τραγική είδηση, κανείς από τον περίγυρό μας δεν ήταν σε θέση να πει πως αποκλείεται να έγινε αυτό που οι εισαγγελείς των ΜΜΕ ανακοίνωναν! Και αυτό είναι επίσης τραγικό.
Γιατί αν με την πρακτική μας δεν καθιστούμε ολοφάνερα αδιανόητο (και πρώτα απ’ όλα σε εμάς τους ίδιους) κάτι τέτοιο να προήλθε από άτομα που κινούνται στον ίδιο χώρο με εμάς, τότε έχουμε ήδη ανοίξει το δρόμο ώστε να συμβαίνουν τραγωδίες (από φονική ανευθυνότητα, από διεστραμμένη μοχθηρία ή από δόλιο σχεδιασμό).
Σε μια γενικευμένη εξέγερση υπάρχουν ανεξέλεγκτοι νεκροί, έγινε στο Λος Άντζελες, έγινε στην Αργεντινή. Κανείς δεν διανοήθηκε ποτέ να αποδώσει σε κάποιο οργανωμένο πολιτικό ρεύμα αμφισβήτησης τους θανάτους αυτούς.
Το γεγονός ότι οι 3 δολοφονημένοι της Marfin χρεώνονται στην αναρχία δείχνει σίγουρα μεγάλες ευθύνες. Ποιος μπορεί να αγνοήσει την ανοχή σε πρωτοποριακές λογικές και στην περιφρόνηση της ζωής; Δεν πα να λες ότι οι έμπειροι αναρχικοί τόσα χρόνια, τόσες τράπεζες έχουν κάψει, και ότι κανένας δεν κινδύνευσε… Δεν πα να λες ότι φταίει ο Βγενόπουλος που υποχρέωσε τους εργαζόμενους να μείνουν στην τράπεζα, που δεν είχε πυρασφάλεια κλπ
Η ευθύνη δεν φεύγει από πάνω σου.
Αν υπάρχουν έστω και ελάχιστα άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί και φτάνουν στην ανευθυνότητα να πυρπολούν κτήρια με κόσμο μέσα, κάπως έχει καλλιεργηθεί αυτή η ανευθυνότητα.
Αν, ακόμα χειρότερα, έχεις στρώσει το δρόμο ώστε να συμβεί η μεγαλύτερη μεταπολεμική προβοκάτσια στην ελλάδα, τότε οι μακροπρόθεσμες συνέπειες ξεπερνούν και την τραγωδία των 3 δολοφονημένων.
Και η απάντηση δεν είναι οι διαμαρτυρίες ότι «ο εχθρός είναι αδίστακτος». Ξέρουμε και την Piazza Fontana στο Μιλάνο και τη Scala στη Βαρκελώνη.
Η απάντηση είναι η αναδυόμενη πολυπληθής αντιπολίτευση που ριζώνει σε όλους τους κοινωνικούς χώρους και πανελλαδικά, με επίμονη και κοπιαστική δουλειά, με συντροφικότητα, αλληλοβοήθεια και αλληλεγγύη. Η απάντηση είναι ο αγώνας για τη ζωή, όχι για τον θάνατο.
Εκδόσεις-περιοδικό Πανοπτικόν, Εκδόσεις των Ξένων, Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, Εκδόσεις Εξάρχεια, Μαύρο Πιπέρι του Ευβοϊκού, Περιοδικό Νυχτεγερσία
“For a world where death will no longer hold any authority…”
wow leftist utopianism has reached new heights, the libertarian society will conquer Death himself…
and i suppose there will be perpetual peace too…
i highly suggest that you invite The Ruckus Society to Greece to teach workshops on different techniques and philosophies of non-violent resistance, leadership and group unity.
http://www.ruckus.org/
the time has come for you all to try some new more creative and effective tactics. good luck!
we are doing some necessary reflections on our actions (and thanks to OL for providing the translations for this) don’t mean we’re gonna turn in some damn hippies! The ruckus society? give me a break.
what happened was a tragic mistake, don’t let this stop you for too long though and never give up your struggle. Love and anarchy. Solidarity with all those affected, Solidarity with the Greek Workers Struggle.
@VLOGNOMAD It sounds like an excellent idea. to invite The Ruckus Society.
But statements like “don’t mean we’re gonna turn in some damn hippies” offer little hope of change from the thug mentality prevalent in Exarcheia.
While tactics must change, the enemy does not, and so THE STRUGGLE CONTINUES!
The fact that three people have died does not change the fact that the world must be burnt to the ground.
Ruckus Society? Really? As much good work as they have done in the US for civil disobedience actions, it is completely irrelevant to the situation in Greece, or anywhere else in the world for that matter–and they would likely even tell you as much. Not only does this suggestion show a complete ignorance of the actual social and political conditions in Greece, but it demonstrates a desire on your part to colonize non-American, non-Anglo resistance movements.
hi. instead of mocking my suggestion, please explain to me why the tactics of organizations like the Ruckus Society (which have evolved over decades of successful resistance all over the world) would not be useful in Greece. i would also like to know what positive effects have resulted from the tactics that have been employed by the Greek resistance movements in recent years. also what to you do to forge unity within the movement? i’m really interested in learning about this and i’m sure other people do to. we want to support you in your cause, but the tactics appear very selfish and short-sighted and the movement in general lacks a common vision that can inspire the broader public support that’s necessary for success. please help us understand your perspective. thanks!
In hungarian/Magyarul: (http://shelterofcrime.wordpress.com/2010/05/10/az-anarchia-az-eletert-harcol-nem-pedig-a-halalert/)
Az anarchia az életért harcol, nem pedig a halálért
A következő órákban olyan anarchista és anti-autoriter csoportok közleményéinek fordítását adjuk közre, amelyek a szerdai borzalmas eseményekre reagálnak; a tragédia kellős közepén azt reméljük, hogy legalább mi, anarchisták komolyan vesszük a történteket, és teljes nyíltsággal átgondoljuk és megbeszéljük azokat. Ez a legfontosabb első lépés. [- Az Occupied London egyik fordítója]
Az anarchia az életért harcol, nem pedig a halálért
2008. decemberében, a Alexandros Grigoropoulos meggyilkolását követő események során a médiából felhangzó “csend, rend és biztonság” fasiszta szövegére az anarchista/antiautoriter mozgalom azt válaszolta, hogy “ti a kirakatokról beszéltek, mi meg emberi életekről”.
Milyen veszélyes képmutatás ösztönöz most egyeseket arra, hogy a nem-létező tűzoltókészülékekről beszéljen inkább, mint az életekről, amelyek odavesztek? Milyen orwelli csavar késztet egyeseket arra, hogy úgy beszéljenek erről a tragédiáról, mintha csak egy rövidzárlat lett volna?
Tényleg nem fogjuk fel, hogy ez ugyanaz a képmutatás, amivel a NATO-s gyilkosok beszélnek a “járulékos vesztességről”?
Tényleg nem fogjuk fel, hogy mega-kapitalisták, akik a dolgozóikat az épületbe maradásra kényszerítették, várható és nyilvánvaló cinizmusa és aljas gyilkos hozzáállása nem támasztja fel azokat, akiket elvesztettünk?
Tényleg nem fogjuk fel, hogy ha annak a szörnynek a taktikáját alkalmazod, amely ellen harcolsz, akkor te magad is azzá válsz?
Ha valamiért az anarchisták harcolnak, ha valami megéri az embereknek harcolnia, akkor ez az Élet, a Szabadság és a Méltóság. Egy világ, ahol halállal nem tartanak fenn semmilyen hatalmat…
A május 6.-án Tesszaloniki központjában tartott tüntetésen, amit a kórházi dolgozók tesszaloniki szakszervezete, más független szakszervezetek hívtak össze, sokan – főleg anarchisták és antiautoriterek a demonstráció hátsó blokkjából – ismételve ordítozták: “ők a gyilkosok, nincsenek illúzióink, az Állam és Vgenopoulos gyilkos munkásai”. Biztosan sokakat megnyugtat ez a gondolat. De megértették a lényegét és a következményeit annak, amit kívánnak?
Nem tudjuk, hogy mi történt pontosan a Marfin banknál 2010. májust 5.-e délutánján. Amit biztosan tudunk jelen pillanatban, hogy amikor meghallottuk a lesújtó híreket, akkor senki körülöttünk nem utasította vissza kategórikusan azt, ahogy a közületi és a kereskedelmi média szerint történt az eset. És már ez is lesújtó önmagában.
Ha a gyakorlati cselekvésünk során nem tesszük egyértelműen lehetetlenné (elsősorban saját magunk számára), hogy hasonló tetteket kövessenek el egyesek, akik a mi politikai köreinkhez tartoznak, akkor mi tesszük lehetővé, hogy ilyen tragédiák megtörténhessenek (halálos felelőtlenségből, elvetemült aljasságból, rosszindulatból).
Egy általános felkelésben történnek akaratlan halálesetek; volt ilyen Los Angeles-ben, volt ilyen Argentinában. Soha senkinek nem jutott eszébe ezért egy szervezett politikai mozgalmat vádolni.
Maga a tény, hogy a Marfin bank három dolgozójának meggyilkolásával az anarchizmust vádolják, hatalmas felelőséget jelent. Ki tudja félretolni egyszerűen az avantgárd logikát, és az emberi életért való felelőséget? Hiába mondod, hogy a tapasztalt anarchisták évek hosszú sora óta gyújtogatnak bankokat és senki nem sérült még meg. Nem számít, hogy Vgenopoulos terheli felelőségét hangoztatod, mert maradásra kényszerítette az alkalmazottait a bankban, aminek nem volt tűz elleni védelme, stb..
Nem tudod lerázni a felelőséget magadról!
Ha van pár olyan, aki anarchistaként határozza meg magát és eljut a felelőtlenségben odáig, hogy úgy gyújt fel épületeket, hogy tartózkodik odabenn valaki, akkor ez a felelőtlenség valamilyen szinten elfogadott volt.
Vagy még rosszabb, ha te egyengetted az utat a második világháború utáni Görögország legnagyobb provokációs cselekményéhez, akkor a hosszútávú következmények még a három ember halálának tragédiájánál is rosszabbak.
És a válasz nem az, hogy az “ellenség könyörtelen”. Ismerjük a milánói Piazza Fontana és a barcelóniai Scala történetét.
A válasz a gyors és egyértelmű ellenállás, amely gyökeret vert minden társadalmi területen az ország minden táján – egy türelmet kívánó fárasztó munka; elvtársiassággal, egymás segítésével és szolidaritással. A válasz a harc az életért, nem a halálért.
A French translation:
L’ANARCHIE EST UNE LUTTE POUR LA VIE ET NON PAS POUR LA MORT
En Décembre 2008, durant les événements qui ont suivi l’assassinat d’Alexandros Grigoropoulos, le mouvement anarchiste-antiautoritaire avait répondu aux appels fascistes des medias pour le « retour à la normalité, l’ordre et la sécurité » avec le cri poignant suivant : « Vous parlez des vitrines, nous parlons des vies ».
Quelle sorte d’hypocrisie dangereuse fait que certains parlent aujourd’hui des mesures défectueuses, de la sécurité inadéquate du bâtiment de la banque face aux incendies, et non pas de ces vies qui ont été perdues ? Quelle sorte de renversement orwellien fait que certains parlent de cet incident tragique comme d’un simple court-circuit ?
Nous ne nous rendons pas compte que cette hypocrisie soit à la base équivalente à celle des assassins d’OTAN qui parlaient des « dommages collatéraux » ?
Nous ne nous rendons pas compte que le cynisme et la cruauté évidents et bien connus d’un grand capitaliste, qui a ‘emprisonné’ ses employés dans la banque, ne puissent pas expier la mort des trois êtres humains ?
Nous ne nous rendons pas compte que si on adopte les conduites de la bête contre laquelle on se bat on devient un avec lui ?
Si les anarchistes luttent pour quelque chose, s’il ya quelque chose que les hommes doivent défendre à travers la lutte, cela c’est la Vie, la Liberté et la Dignité. Si nous luttons pour quelque chose, nous luttons pour un monde où la mort n’aura plus de pouvoir…
Pendant une manifestation au centre de Salonique le 6/5 plusieurs gens, anarchistes et antiautoritaires, ont crié à plusieurs reprises : « il s’agissait d’un assassinat, nous n’avons pas des illusions, Vgenopoulos et l’état sont des assassins ». Peut-être une telle réflexion est pour quelques uns adoucissante. Pourtant, est-ce qu’ils comprennent sur le fond le contenu et les prolongements de cette réflexion ?
Nous ne savons pas ce qu’il s’est passé au bâtiment de Marfin le midi de 5/5/2010 et peut-être nous ne le saurons jamais. Nous savons, par contre, qu’au moment où nous avons tous entendu la nouvelle, personne d’entre nous n’a exclu comme une éventualité impossible l’annonce des procureurs de medias ! Et cela est également tragique.
Parce que si avec notre conduite nous ne pouvons rendre totalement inconcevable (et tout d’abord à nous–mêmes) le fait qu’un tel acte puisse provenir des individus qui viennent du même milieu que nous, alors, dans ce cas là, nous avons déjà ouvert la voie pour que de telles tragédies puissent se produire (par irresponsabilité meurtrière, malveillance vicieuse ou même préméditation frauduleuse).
Durant une révolte généralisée il y a toujours des morts ; il s’est passé ainsi à Los Angeles, il s’est passé ainsi en Argentine. Pourtant, personne n’a jamais envisagé d’attribuer ces morts à un courant politique organisé de désobéissance.
Le fait que les trois personnes assassinées de Marfin Banque se mettent sur le dos de l’Anarchie montre qu’il y a ici des grandes responsabilités. Et qui peut ignorer la tolérance envers des logiques qui méprisent la vie humaine ? Même si on répète qu’il y a des années que les anarchistes adroits incendient des banques et que personne n’a jamais été mis en danger… Même si on accuse Vgenopoulos qu’il a emprisonné les employés dans la banque, qu’il a négligé les mesures de sécurité de la banque contre le feu etc. … la responsabilité ne nous abandonne pas.
S’il y a même un nombre restreint de gens qui s’autodéfinissent comme des anarchistes et qui, par contre, sont irresponsables à un tel niveau pour incendier des bâtiments avec du monde dedans, c’est là la racine de la responsabilité.
Pire encore, si de cette manière-là on a ouvert le chemin pour la conspiration la plus grande dans l’histoire de la Grèce contemporaine après la chute de la Junte militaire, les conséquences – à long terme – sont évidemment plus graves encore que la tragédie des trois personnes assassinées.
Et la réponse ne peut pas être la protestation que « l’ennemi n’a pas des scrupules ». Nous savons ce qui s’est passé à Piazza Fontana, nous savons ce qui s’est passé à Scala de Barcelona.
La réponse ne peut être autre que celle de l’opposition massive qui s’enracine dans tous les lieux sociaux dans toute la Grèce, avec persévérance, avec du travail laborieux, avec fraternité, mutualité, solidarité. La réponse ne peut être autre que celle de la lutte pour la vie et non pas pour la mort.
Editions-Revue Panoptikon, Editions des Etrangers, Editions Stasei Ekpiptontes, Editions Exarcheia, Mavro Piperi tou Euvoikou, Revue Nychtegersia
http://protovouliaparis.wordpress.com/2010/05/09/texte-pour-l%E2%80%99incident-tragique-a-la-banque-marfin-signe-par-des-editions-autogeres-et-collectivites-852010/
A French translation:
L’ANARCHIE EST UNE LUTTE POUR LA VIE ET NON PAS POUR LA MORT
En Décembre 2008, durant les événements qui ont suivi l’assassinat d’Alexandros Grigoropoulos, le mouvement anarchiste-antiautoritaire avait répondu aux appels fascistes des medias pour le « retour à la normalité, l’ordre et la sécurité » avec le cri poignant suivant : « Vous parlez des vitrines, nous parlons des vies ».
Quelle sorte d’hypocrisie dangereuse fait que certains parlent aujourd’hui des mesures défectueuses, de la sécurité inadéquate du bâtiment de la banque face aux incendies, et non pas de ces vies qui ont été perdues ? Quelle sorte de renversement orwellien fait que certains parlent de cet incident tragique comme d’un simple court-circuit ?
Nous ne nous rendons pas compte que cette hypocrisie soit à la base équivalente à celle des assassins d’OTAN qui parlaient des « dommages collatéraux » ?
Nous ne nous rendons pas compte que le cynisme et la cruauté évidents et bien connus d’un grand capitaliste, qui a ‘emprisonné’ ses employés dans la banque, ne puissent pas expier la mort des trois êtres humains ?
Nous ne nous rendons pas compte que si on adopte les conduites de la bête contre laquelle on se bat on devient un avec lui ?
Si les anarchistes luttent pour quelque chose, s’il ya quelque chose que les hommes doivent défendre à travers la lutte, cela c’est la Vie, la Liberté et la Dignité. Si nous luttons pour quelque chose, nous luttons pour un monde où la mort n’aura plus de pouvoir…
Pendant une manifestation au centre de Salonique le 6/5 plusieurs gens, anarchistes et antiautoritaires, ont crié à plusieurs reprises : « il s’agissait d’un assassinat, nous n’avons pas des illusions, Vgenopoulos et l’état sont des assassins ». Peut-être une telle réflexion est pour quelques uns adoucissante. Pourtant, est-ce qu’ils comprennent sur le fond le contenu et les prolongements de cette réflexion ?
Nous ne savons pas ce qu’il s’est passé au bâtiment de Marfin le midi de 5/5/2010 et peut-être nous ne le saurons jamais. Nous savons, par contre, qu’au moment où nous avons tous entendu la nouvelle, personne d’entre nous n’a exclu comme une éventualité impossible l’annonce des procureurs de medias ! Et cela est également tragique.
Parce que si avec notre conduite nous ne pouvons rendre totalement inconcevable (et tout d’abord à nous–mêmes) le fait qu’un tel acte puisse provenir des individus qui viennent du même milieu que nous, alors, dans ce cas là, nous avons déjà ouvert la voie pour que de telles tragédies puissent se produire (par irresponsabilité meurtrière, malveillance vicieuse ou même préméditation frauduleuse).
Durant une révolte généralisée il y a toujours des morts ; il s’est passé ainsi à Los Angeles, il s’est passé ainsi en Argentine. Pourtant, personne n’a jamais envisagé d’attribuer ces morts à un courant politique organisé de désobéissance.
Le fait que les trois personnes assassinées de Marfin Banque se mettent sur le dos de l’Anarchie montre qu’il y a ici des grandes responsabilités. Et qui peut ignorer la tolérance envers des logiques qui méprisent la vie humaine ? Même si on répète qu’il y a des années que les anarchistes adroits incendient des banques et que personne n’a jamais été mis en danger… Même si on accuse Vgenopoulos qu’il a emprisonné les employés dans la banque, qu’il a négligé les mesures de sécurité de la banque contre le feu etc. … la responsabilité ne nous abandonne pas.
S’il y a même un nombre restreint de gens qui s’autodéfinissent comme des anarchistes et qui, par contre, sont irresponsables à un tel niveau pour incendier des bâtiments avec du monde dedans, c’est là la racine de la responsabilité.
Pire encore, si de cette manière-là on a ouvert le chemin pour la conspiration la plus grande dans l’histoire de la Grèce contemporaine après la chute de la Junte militaire, les conséquences – à long terme – sont évidemment plus graves encore que la tragédie des trois personnes assassinées.
Et la réponse ne peut pas être la protestation que « l’ennemi n’a pas des scrupules ». Nous savons ce qui s’est passé à Piazza Fontana, nous savons ce qui s’est passé à Scala de Barcelona.
La réponse ne peut être autre que celle de l’opposition massive qui s’enracine dans tous les lieux sociaux dans toute la Grèce, avec persévérance, avec du travail laborieux, avec fraternité, mutualité, solidarité. La réponse ne peut être autre que celle de la lutte pour la vie et non pas pour la mort.
Editions-Revue Panoptikon, Editions des Etrangers, Editions Stasei Ekpiptontes, Editions Exarcheia, Mavro Piperi tou Euvoikou, Revue Nychtegersia
http://protovouliaparis.wordpress.com/2010/05/09/texte-pour-l%E2%80%99incident-tragique-a-la-banque-marfin-signe-par-des-editions-autogeres-et-collectivites-852010/
One can never know what others in a political space might end up doing. If a political space ends up policing its borders against the chance that an accident like this could happen, it necessarily becomes a reactionary space seeking to cut off “dangerous” lines of thought. Doubly so when only deaths visible to the Spectacle evoke such a reaction of closure.
The comparison to NATO is absurd: NATO deliberately uses tactics which it knows will kill innocent people; whoever did this used a widely-used tactic which they reasonably expected would not kill or hurt anyone. A closer parallel would be: should one never drive or take a coach to a demonstration, in case there is a road accident on the way?
As to Ruckus Society, “hippies” etc: I’ve nothing against nonviolent direct action as a tactic, but it’s beside the point here. The same issues come up with nonviolent direct action: what if protesters are blocking a road and an ambulance is delayed and somebody dies – and the media makes this iconic and turns it against the movement? What if people lock onto a doorway and there is a fire inside (caused by state agents perhaps), people are delayed while the activists unlock, and someone dies?
The important thing in times such as this is to be absolutely solid against moral panics and to utterly refuse any impulse to turn the system’s blame inside ourselves or against each other.
6 Trackbacks/Pingbacks
[...] Nach den drei Toten in Griechenland blieb das Echo der Bewegung dort recht verhalten. Es ist ja auch taktisch kompliziert, den Tod von drei Leuten, die irgendwie durch eigene Verantwortung gestorben sind zu entschuldigen. Dass man diese Toten auch anerkennen kann ohne dabei auf Riots zu verzichten, ist klar. Trotzdem scheint der Tod, das abrupte Ende von Menschenleben, für viele schockierend zu sein. Dabei wird auch jene mächtige Technik einmal mehr sichtbar, die aus den wieder aufgerollten RAF-Verfahren bekannt ist: immer individualisieren, es gibt immer eine_n Täter_in und die_der ist immer ein Mensch. Dem folgen auch einige anarchistische und anti-autoritäre Gruppen, die so weit gehen zu sagen „you cannot shake off the responsibility“. Du bist immer schuld, das frisst dein Wesen auf: „Don’t we really understand that if you use the tactics of the beast you are fighting against, you become one with it?“ („Anarchy is struggle for life, not death“). [...]
[...] Aftеr thе Greek Riots › #284 | Anarchy іѕ struggle fοr life, nοt death [...]
[...] Anarchy is struggle for life, not death [...]
[...] Read the text in english Possibly related posts: (automatically generated)Appel à rassemblement : L’Europe solidaire avec le peuple grec contre le…Intervention : vernissage au Petit Palais 09/04/2009Extraits de la manif à Paris, 19 mars 2009 [...]
[...] source Categories: Greek Fire, In English Comments (0) Trackbacks (0) Leave a comment Trackback [...]
[...] “Anarchy is struggle for life, not death” (various radical publications) [...]
Post a Comment